وقتی اخیراً نگاهی به کانسپت رنو ۸ گوردینی انداختم، ناخودآگاه به یاد پژو افتادم؛ شاید دقیقاً همان چیزی نبود که طراحان رنو در ذهن داشتند، اما این را کاملاً به عنوان یک تعریف می‌گویم. در سال ۲۰۱۸، پژو کانسپت e-Legend را معرفی کرد؛ بازآفرینی کوپه ۵۰۴ با کمی ژن عضلانی آمریکایی که بیشتر ویترینی برای فناوریهای خودران این شرکت بود. در همان رویداد، از ژیل ویدال، رئیس طراحی وقت پژو پرسیدم که آیا نسخه تولیدی هم در کار است و قول دادم اگر چنین شد، برای خریدش صف می‌بندم.
هشت سال بعد، e-Legend هنوز فقط یک کانسپت است، اما هرگز فراموش نشده است. حتی در سال ۲۰۲۶ نیز از ویدال که پس از حضور در رنو دوباره به استلانتیس بازگشته بود، درباره این خودرو سوال می‌شد. وقتی رومن گوون، رئیس طراحی کانسپت رنو، ۸ گوردینی را به من نشان داد، باز هم سریعاً همان سوال را پرسیدم و باز هم قول دادم اگر تولید شود، یکی از خریدارانش باشم.
در دورهای که بازار پر از شاسی‌های هرچه بزرگتر و هایپرکارهای احمقانه گرانقیمت است، ۸ گوردینی دقیقاً همان چیزی است که جهان بیشتر به آن نیاز دارد: یک دو سرنشین نسبتاً کوچک و پایین که روی سرگرمی تمرکز دارد. این کانسپت، برخلاف e-Legend، با زبان طراحی جدید رنو کاملاً هماهنگ است؛ روایتی نوستالژیک و مدرن که در احیای رنو ۵، رنو ۴ و توینگو بسیار موفق بوده است. با این حال، ۸ گوردینی یک بازآفرینی خاص‌تر است؛ مدلی برای هواداران واقعی، نه لزوماً نشانگر آینده شرکت. در دنیایی که سدانهای الکتریکی فشرده بازار بزرگی ندارند و رنو سرمایه‌گذاری سنگینی روی آلپاین انجام داده، احیای یک نشان عملکردی دیگر منطق تجاری چندانی ندارد.
اما یک مسیر روشن وجود دارد: رنو ۵ توربو ۳ئی نشان داد که یک کانسپت خیره‌کننده می‌تواند به یک خودروی عملکردی فوق‌محدود تبدیل شود. این مدل روی پلتفرم عملکرد آلپاین (APP) ساخته شده که برای نسل بعدی آلپاین A۱۱۰ توسعه یافته و تنها ۱۹۸۰ دستگاه از آن با قیمت پایین ۱۴۰ هزار پوند ساخته می‌شود. اگر این پروژه موفق باشد، چرا ۸ گوردینی به فلگشیپ بعدی رترو-فیوچریستیک رنو تبدیل نشود؟ البته این کاملاً حدس و گمان من است و هیچ اطلاعات داخلیای وجود ندارد که نشان دهد رنو حتی به فکر تولید آن است؛ به احتمال زیاد هم این اتفاق نخواهد افتاد. اما همان‌طور که e-Legend پیش از آن ثابت کرد، واقعاً ضایع است که ۸ گوردینی فقط یک کانسپت باقی بماند.
به نقل از ماشین باز رنو با ۸ گوردینی نشان داد که هنوز می‌داند چطور یک خودروی کوچک، پایین و دو سرنشین بسازد که اول از همه هیجان را هدف قرار دهد، نه فقط کاربرد روزمره. در دنیایی که پر از شاسی‌های بلندتر و هایپرکارهای بسیار گرانقیمت است، چنین پروژه‌ای یادآور این است که صنعت خودرو گاهی باید جسارت بیشتری برای خوش‌تیپ‌ها و علاقه‌مندان واقعی به خرج دهد. موفقیت رنو ۵، رنو ۴ و توینگو ثابت کرد که نگاه به گذشته، وقتی با تکنولوژی جدید ترکیب شود، می‌تواند به یک فرمول تجاری موفق تبدیل شود. اما ۸ گوردینی داستان متفاوت‌تری دارد؛ مدل اصلی نه به اندازه آن سه خودرو شناخته‌شده است و بازار خودروهای الکتریکی دونفره کوچک هم آن‌قدرها بزرگ و مطمئن نیست. از سوی دیگر، سرمایه‌گذاری رنو در آلپاین و تمرکز بر برندهای عملکردی، راه‌اندازی یک نشان قدرتمند دیگر را از نظر منطق تجاری دشوار می‌کند. با این حال، پلتفرم عملکرد آلپاین این انتخاب را کاملاً ممکن می‌کند؛ چون انعطاف‌پذیر است و می‌تواند زیرساخت یک کوپه نسبتاً سبک و تولید محدود باشد. چنین خودرویی ممکن است سودهای کلان به همراه نیاورد، ولی ارزش برندی، جسارت طراحی و پیام الکتریکی رنو را تقویت می‌کند. اگر رنو ۵ توربو ۳ئی در بازار استقبال شود، احتمال بررسی پروژه‌های مشابه افزایش می‌یابد. این تحلیل بر اساس حدس و گمان است، اما مسیر روشن است: یا این خودرو در موزه تاریخ رنو می‌خوابد، یا به یک فلگشیپ محدود و به‌شدت جذاب برای هواداران تبدیل می‌شود. در نهایت، تصمیم با مدیران رنو است، ولی نگه‌داشتن چنین طراحی جذابی فقط در حد کانسپت، از دست دادن فرصتی ارزشمند برای پررنگ‌تر کردن چهره ورزشی و نوستالژیک این برند به نظر می‌رسد.