ونتلی از استراتژی سخت‌گیرانه خود برای تمام‌برقی شدن تا سال ۲۰۳۰ عبور کرده و به سمت رویکردی بسیار منعطف‌تر و چابک‌تر حرکت می‌کند. این شرکت در سال ۲۰۲۰ اعلام کرده بود که تا پایان این دهه تمام مدل‌های موتور درون‌سوز خود را کنار می‌گذارد، اما با کاهش تقاضا برای خودروهای برقی لوکس و سست شدن قوانین مربوط به فروش خودروهای درون‌سوز، عرضه برقی «تورکال» را یک سال به تأخیر انداخت و توسعه طیف جدیدی از هیبریدهای پلاگین را آغاز کرد.
اکنون انتظار نمی‌رود ونتلی مدل دیگری را بر روی پلتفرم PPE (مشتق‌شده از پورشه) که تورکال بر آن ساخته شده عرضه کند؛ خودروی برقی بعدی این برند پس از ۲۰۳۰ و احتمالاً با استفاده از نسخه‌ای از معماری نسل بعدی SSP گروه فولکس‌واگن معرفی خواهد شد. فرانک-اشتفان والیزر، مدیرعامل ونتلی، در رویداد پیش‌نمایش تورکال به مجله Autocar گفت که استراتژی پیشین دیگر با نحوه تکامل بازار خودرو در دهه ۲۰۲۰ هماهنگ نیست.
وی در پاسخ به اینکه آیا ونتلی زمان‌بندی جدیدی برای تمام‌برقی شدن تعیین کرده، گفت: «با تمام برنامه‌ریزی‌ها و تغییراتی که اتفاق می‌افتد – و مطمئنم مقررات‌گذاران هم هر هفته ایده‌های جدیدی دارند – پاسخ من شاید چیزی نیست که انتظار دارید: ما انعطاف بیشتری را در استراتژی‌هایمان ایجاد خواهیم کرد. در گذشته برنامه‌ای برای ۱۰ سال می‌چیدید و همان را پیش می‌بردید. ما خودروها را در محیطی نسبتاً پایدار تحویل می‌دادیم، اما دیگر این‌طور نیست. به همین دلیل در بخش تولید تلاش می‌کنیم خودروهای برقی و هیبرید پلاگین را در آینده روی یک خط تولید کنار هم بیاوریم تا انعطاف کامل داشته باشیم.»
والیزر افزود که ونتلی زمان توسعه مدل‌های جدید را به ۴۸ ماه کاهش داده و هدف خود را تسریع آن به ۳۶ ماه (همسطح با فولکس‌واگن) اعلام کرد. ادامه ارائه ترکیبی از انواع پیشرانه‌ها نیز محور این انعطاف است، اما به گفته مدیرعامل، فضایی برای عرضه نسخه هیبرید تورکال وجود ندارد؛ هم به این دلیل که پلتفرم آن اختصاصاً برقی است و هم اینکه با بنتیگایِ کمی بزرگتر هم‌پوشانی پیدا می‌کند: «من واقعاً می‌خواهم هویت محصول داشته باشم.»
به نقل از ماشین باز — تصمیم ونتلی برای کنار گذاشتن ضرب‌الاجل تمام‌برقی شدن تا ۲۰۳۰، نشان‌دهنده پایان یک دوران بلندپروازی در استراتژی خودروسازان لوکس است. کمتر از دو سال پیش، تقریباً همه برندهای پرمیوم اروپایی وعده می‌دادند تا پایان این دهه خطوط تولید خود را کاملاً برقی کنند؛ اما ترکیبی از کاهش تقاضا برای خودروهای برقی گران‌قیمت، فشار اقتصادی بر مشتریان ثروتمند، نوسانات قیمتی مواد اولیه و سست شدن قوانین انتشار آلاینده‌ها در بازارهای کلیدی، این برنامه‌ها را زیر سؤال برده است. ونتلی حالا به جای یک نقشه راه خطی، روی «واکنش سریع» حساب باز کرده است؛ رویکردی که در آن خودروهای برقی و هیبرید پلاگین روی یک خط تولید کنار هم می‌آیند تا شرکت بتواند متناسب با نوسانات بازار و مقررات، ترکیب محصولاتش را به سرعت تغییر دهد. این چابکی هزینه دارد: سرمایه‌گذاری همزمان در دو مسیر فنی، پیچیدگی بیشتر در زنجیره تأمین و ریسک افزایش هزینه‌های تولید. اما در ازای آن، ونتلی از وابستگی کامل به یک پلتفرم برقی که شاید با سرعت مورد انتظار مورد استقبال قرار نگیرد، در امان می‌ماند. کاهش زمان توسعه از ۴۸ به ۳۶ ماه نیز سیگنال مهمی است؛ چرخه عمر خودروهای لوکس کوتاه‌تر می‌شود و رقابت با برندهای چینی که با سرعتی بی‌سابقه محصول عرضه می‌کنند، ونتلی را وادار می‌کند خود را برای دنیایی غیرقابل پیش‌بینی آماده کند. در نهایت، این تغییر مسیر شکست نیست، بلکه واقع‌گرایی است؛ برندهای لوکس متوجه شده‌اند که مشتریانشان حاضر نیستند به خاطر یکوعده ایدئولوژیک، انتخاب‌های خود را از دست بدهند.