رنو نام افسانه‌ای «گوردینی» را برای جدیدترین کانسپت خود زنده کرده است؛ نامی که پیش از آلپاین، پیش از رنواسپورت و حتی پیش از دیوانگی‌های ۵ توربو، نماد ماشین‌های سریع و هیجان‌انگیز فرانسوی‌ها بود. داستان از آنِ آمادی گوردینی، مهندس و راننده‌ی مسابقه‌ای ایتالیایی متولد ۱۸۹۹ بود. او از همان جوانی شیفته‌ی موتور و سرعت بود و پیش از آنکه در ۱۹۲۵ راهی پاریس شود، در فیات کنار ادواردو وبر کار کرد و موتورهایی را در کنار آلفیری مازراتی ساخت.
در فرانسه، گوردینی به سیمکا پیوست و خیلی زود اداره‌ی مسابقات این شرکت را به دست گرفت. او نسخه‌های مسابقه‌ای از مدل‌های سیمکا را با موتورهای فیات دقیقاً کوک‌شده ساخت و در رویدادهای بزرگی چون بول دور و لمانز ۲۴ ساعت در اواخر دهه ۱۹۳۰ موفقیت‌های چشمگیری کسب کرد. استعدادش در بیرون کشیدن حداکثر قدرت از موتورهای ساده و ابتدایی فیات، لقب «جادوگر» را برایش به ارمغان آورد. او تا زمانی که نتوانست شرکت را برای تأمین مالی برنامه‌ی فرمول یک قانع کند، در سیمکا ماند و در ۱۹۵۱ مستقل شد تا بین ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۶ تیم Équipe Gordini را در گرند پری اجرا کند. با وجود شهرتش به عنوان یکی از تأثیرگذارترین و خلاق‌ترین سازندگان موتور، همواره با بودجه‌ای ناچیز دست‌و-پنجه نرم می‌کرد، هرچند تیمش چند سکو را به دست آورد و گاهی با غول فیراری درگیر می‌شد.
اما بزرگترین موفقیتش، از آنجا که خودش نمی‌دانست، در انتظار رنو بود. در ۱۹۵۶، دافینِ متواضع و موتور عقب‌دار رنو با پیروزی‌های متوالی در رالی دنیا را غافلگیر کرده بود. این ماشین اصلاً ماشین عملکردی نبود، اما این موفقیت‌ها پتانسیل آن را هیجان‌انگیزتر می‌کرد و گوردینیِ بیکار، مرد کامل برای این کار بود. حاصل این همکاری، دافین گوردینی، اولین رنویی بود که نام این مهندس را یدک می‌کشید. این ماشین که در نمایشگاه خودروی پاریس ۱۹۵۷ معرفی شد، دقیقاً موشک نبود (شتاب ۰ تا ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت در ۲۷ ثانیه)، اما با این حال سال بعد برنده‌ی قطعی رالی مونت کارلو شد. با استعداد منحصربه‌فرد گوردینی در موتورسازی، دافین سریع‌تر و سریع‌تر شد و این روند به نسخه‌ی کمیاب ۱۰۹۳ با ۵۵ اسب بخار (تنها ۲۱۴۰ دستگاه ساخته شد) رسید که به زنجیره‌ی پیروزی‌های رالی دافین ادامه داد.
موفقیت دافین‌های تندتر، به مدل دوم گوردینی منجر شد؛ مدلی که به عنوان معروف‌ترین تمام دوران شناخته می‌شود. در ۱۹۶۴، جانشین دافین، یعنی رنو ۸، در نوبت ارتقاء عملکرد بود و چرخ‌ها و لاستیک‌های پهن‌تر، تعلیق مهارت‌مندتر و گیربکس با نسبت نزدیک دریافت کرد. همچنین مشهور است که چراغ‌های جلوی چهارتایی داشت و بدنه‌اش آبی رنگ شده بود، همراه با دو نوار سفید باریک و نامتقارن روی سقف. ظاهرش درست در حد یک ماشین مسابقه‌ای بود و با تخصص کوک‌سازی موتور گوردینی، قدرت هم داشت: ۸ گوردینی ۹۵ اسب بخار تولید می‌کرد؛ تقریباً دو برابر ماشین استاندارد. پس از یک آپدیت در ۱۹۶۶ که موتور ۱.۳ لیتری و گیربکس پنج‌سرعته را معرفی کرد، سرعت نهایی «گوردی» به بالای ۱۰۰ مایل بر ساعت رسید که برای آن زمان عدد جدی‌ای بود. ۸ گوردینی بر دنیای رالی مسلط شد، سان رمو و تور دو کورس را برد و حتی اولین سری مسابقات تک‌مدلی جهان را الهام بخشید.
به هر روایتی، شراکت رنو-گوردینی اکنون یک نیروی جدی در دنیای خودرو بود و این امر زمانی تثبیت شد که عملیات گوردینی در ۱۹۶۹ به طور کامل در برند رنو ادغام شد و کارخانه‌ی جدیدی در ویری-شاتیون به دست گرفت. مدل‌های بیشتری دنبال شدند: ۱۲ گوردینی در ۱۹۷۰ به عنوان یک سدان سبک و موتور جلو، ۱۷ گوردینی در ۱۹۷۴ به عنوان یک فست‌بک عملکردی، و در بریتانیا، رنو ۵ در ۱۹۷۹ یک تریم گرم گوردینی دریافت کرد. گوردینی همچنین دانش موتوراسپرت خود را ارائه می‌داد و در نهایت به طراحی چارچوب موتور توربو V6 کمک کرد که آلپاین-رنو A442-B را در ۱۹۷۸ به پیروزی قطعی در لمانز رساند؛ شاید بهترین نتیجه در تاریخ مسابقات این برند؛ نتیجه‌ای که گوردینی پیش از مرگش در یک سال بعد، در ۷۹ سالگی، به تماشایش نشست. تأسیسات ویری-شاتیون بعدها خانه‌ی رنواسپورت شد و چندین کلیو و توینگوی داغ در اوایل دهه ۲۰۱۰ به احترام نام گوردینی ساخته شدند.
از آن زمان، نشان گوردینی بیشتر خواب بوده است؛ تا اینکه اکنون. کانسپت جدید و شگفت‌انگیز ۸ گوردینی به وضوح از ماشینی الهام می‌گیرد که مشهورترین نماد نام خانوادگی این جادوگر بود و از استعداد فوق‌العاده‌اش برای قرار دادن قطعی ماشین‌های سریع رنو بر نقشه استفاده می‌کرد. جای تعجب نیست که رنو به ادای دین به میراث او ادامه می‌دهد، چون این برند بدون او هرگز شبیه امروز نبود.
به نقل از ماشین بازداستان گوردینی تنها روایتی از گذشته نیست؛ بلکه نمونه‌ای درخشان از نحوه استفاده برندهای بزرگ از میراث تاریخی برای ساختن آینده است. رنو در سال‌های اخیر با احیای آلپاین نشان داد که نوستالژی می‌تواند محصولی مدرن و موفق بسازد. حالا با بازگرداندن نام گوردینی، برند فرانسوی در حال آزمایش مجدد همین فرمول است.
تحلیل کلیدی اینجاست: گوردینی در اوج خود، نماد «دست‌یافتنی بودن سرعت» بود. ماشین‌هایی مثل ۸ گوردینی، قدرت فوق‌العاده را با قیمتی منطقی ارائه می‌کردند. در بازار امروز که خودروهای اسپرت به طور فزاینده‌ای لوکس و گران شده‌اند، یک «گوردینی مدرن» می‌تواند جایگاهی منحصربه‌فرد اشغال کند: اسپرت اما در دسترس.
همچنین پیوند تاریخی گوردینی با آلپاین اهمیت استراتژیک دارد. آلپاین A110 موفقیت بزرگی بود، اما برند برای گسترش طیف خود به چیزی فراتر نیاز دارد. یک مدل گوردینی می‌تواند رقیبی مستقیم برای اسپرت‌کارهای گران‌قیمت اروپایی باشد؛ شاید یک کوپه با حجم تولید بالاتر.
اما چالش اصلی حفظ روح گوردینی است. آمادی «جادوگر» بود چون از موتورهای ساده، حداکثر عملکرد را می‌کشید. در عصر الکتریکی شدن، معادل مدرن این جادوگری چیست؟ آیا رنو می‌تواند هیجان مکانیکی خالص را با آینده برقی ترکیب کند؟ پیش‌بینی ما: کانسپت ۸ گوردینی نهایتاً به مدل تولیدی تبدیل می‌شود، احتمالاً بر پلتفرم مشترک آلپاین اما با هویتی متمایز. اگر تعادل نوستالژی و نوآوری حفظ شود، گوردینی می‌تواند ستون دوم برند اسپرت فرانسوی شود.