«دانکن دیویس» هنوز باورش نمی‌شود چنین اقبالی دارد. او شاید مالک این جنسن اینترسپتور به‌شدت کمیاب نباشد، اما کسی است که پشت فرمان آن می‌نشیند. او می‌گوید: «مالک این ماشین بهترین دوستم است، اما خارج از کشور زندگی می‌کند؛ پس من از آن مراقبت می‌کنم و در رویدادهایی مثل جلسه گودوود بریکفست کلاب امروز، آن و ماشین‌های دیگرش را رانندگی می‌کنم.» لبخند دانکن به پهنای جلوپنجره جنسن است و زود می‌شود فهمید چرا.
این ماشین یک نمونه واحد است؛ تنها اینترسپتور سبک‌وزنی که جنسن ساخته است. گیربکس دستی هم دارد - یکی از تنها ۲۴ نمونه - و فرمان برقی ندارد. خریدار اصلی که آن را در سال ۱۹۶۴ نو خریده بود، گفته بود ماشین سبکی برای مسیر مسابقه می‌خواهد. جنسن به او گفت ماشین مسابقه نمی‌سازد، اما پذیرفت بیشتر امکانات رفاهی از جمله عایق صدا را حذف کند، کاپوت فایبرگلاس نصب کند، تعلیق را تقویت کند و موتور ۶.۳ لیتری کریسلر را با موتور قدرتمندتر ۴۴۰ مگنوم (۷.۲ لیتر) جایگزین کند. البته نشان GTR روی صندوق عقب بعداً اضافه شده و اصلاً ایده جنسن نبوده است.
مالک فعلی، خودرو را در سال ۱۹۸۱ خرید، اما دانکن نامش را فاش نمی‌کند. با این حال چند نکته وسوسه‌انگیز درباره‌اش می‌گوید: «او مرد بسیار روشنی است و قبلاً برای سرویس مخفی کار می‌کرده - یا شاید دولت. هرچه که هست، من معتقدم بین ۱۹۸۱ و ۱۹۹۵ این اینترسپتور توسط MI5 استفاده می‌شده و در لندن رانده می‌شده است. به‌طرز شگفت‌انگیزی، سه رقم آخر شماره موتور آن ۰۰۷ است!»
مالک مرموز ماشین به قدرت عادی موتور قانع نبود. او موتور را در ذهنش طراحی کرد و در سال ۲۰۱۲ به مهندسش گفت چه می‌خواهد. مهندس گفته بود کار نمی‌کند، اما دوستش گفته فقط انجامش بده؛ پولش را داد، مهندس انجام داد و واقعاً هم کار کرد! ابتدا موتور با قطعات داخلی مسابقه‌ای ناسکار به حجم ۸.۱ لیتر بزرگ‌تر شد و با احتراق پیشرفته، اگزوز تیونینگ‌شده و سیستم هوای فشرده، ۷۵۰ اسب بخار قدرت داد. سپس تزریق متانول آب اضافه شد که قدرت را به ۸۲۵ اسب بخار رساند. در نهایت سیستم نیتروس اکساید نصب شد که سه شلیک ۴۵۰ اسبی می‌دهد: اولی در ۷۰ مایل بر ساعت، دومی در ۱۲۰ و سومی در ۱۷۰. با کمک «اینتیک فورسد انداکشن واقعی»، حداکثر قدرت این ماشین ۳۰۰۰ اسب بخار در ۲۰۰ مایل بر ساعت است. طبیعتاً این حالت درگ فقط برای خط‌راستی است. زیر کاپوت فایبرگلاس با ورق طلایی پوشانده شده - شاید اشاره‌ای به ۰۰۷ و آن شرور افسانه‌ای، گلدفینگر!
دانکن می‌گوید بسیاری از جشنواره‌ها و برگزارکنندگان رویدادها با او تماس می‌گیرند تا ماشین را در مسابقات و هیل‌کلایمب‌ها حضور دهند، اما مالک همیشه مخالفت می‌کند: «ماشین بیش از حد کمیاب و ارزشمند است تا ریسک تصادفش را بپذیریم.» با این حال، دوستش دوست ندارد نه بگوید و موافقت کرده اینترسپتور دیگری را نیز سفارش دهد - باز هم سبک‌وزن، اما این بار اتوماتیک و با موتوری ۲۰۰۰ اسب بخاری. این پروژه دو سه سال فاصله دارد، اما قطعاً انجام می‌شود.
به نقل از ماشین باز این داستان نشان‌دهنده پدیده‌ای جذاب در دنیای خودروهای کلاسیک است: «رستومود» یا نوسازی قدرت. جنسن اینترسپتور یکی از نمادهای خودروی عضلانی بریتانیا دهه ۱۹۷۰ است، اما نسخه فعلی آن با ۳۰۰۰ اسب بخار، مرزهای منطق را جابه‌جا کرده است. ترکیب موتور ۸.۱ لیتری وی۸، تزریق متانول آب و نیتروس سه‌مرحله‌ای نشان می‌دهد تکنولوژی مدرن چگونه می‌تواند یک شاسی کلاسیک را به سطح ابرخودروهای امروزی برساند. نکته جالب این است که این ماشین هرگز در مسابقه شرکت نمی‌کند - صاحبش ترجیح می‌دهد ارزش تاریخی آن را حفظ کند. این تناقض میان قدرت فوق‌العاده و عدم استفاده رقابتی، سرنخی از روانشناسی کلکسیونرها می‌دهد: آن‌ها به جای رکوردشکنی، به دنبال «امکان‌پذیری نهایی» هستند. سفارش پروژه دوم با ۲۰۰۰ اسب بخار و گیربکس اتوماتیک نیز گویای وفاداری به برند جنسن است. با توجه به روند کنونی بازار، پیش‌بینی می‌شود ارزش خودروهای کلاسیکِ تقویت‌شده با مستندسازی اصالت، در سال‌های آینده افزایش چشمگیری داشته باشد. ماشین‌هایی با تاریخچه منحصربه‌فرد مثل ارتباط با MI5 و شماره موتور ۰۰۷، به کلکسیون‌های موزه‌ای تبدیل می‌شوند. از سوی دیگر، چالش‌های مهندسی خنک‌سازی، ترمز و تعلیق در چنین خودروهایی، فرصتی طلایی برای شرکت‌های تخصصی رستومود فراهم می‌کند. ماشین باز پیش‌بینی می‌کند پروژه‌های مشابه با موتورهای الکتریکی نیز به زودی رواج پیدا کنند، هرچند روح این ماشین‌ها همان موتورهای وی۸ خروشان خواهد ماند.