وقتی صحبت از ماشین‌های هیجان‌انگیز و رانندگی‌محور به میان می‌آید، رنو همیشه یکی از اولین نام‌هایی است که به ذهن می‌رسد. از کلیوهای دیوانه‌کننده و مگان‌های خفن تا شاهکار مدرن آلپاین A110، این برند فرانسوی دهه‌هاست که ثابت کرده می‌تواند ماشین‌های سریع، جذاب و در عین حال در دسترس علاقه‌مندان بسازد. اما پیش از تولد دوباره آلپاین، پیش از رنواسپورت و حتی پیش از روزهای جنون‌آمیز ۵ توربو، یک نام دیگر بر روی مدل‌های پرفروش رنو نقش می‌بست: گوردینی.
این نام متعلق به «آمادئو گوردینی»، مهندس و راننده مسابقه ایتالیایی‌الاصل بود. او که در ۱۸۹۹ به دنیا آمد، از جوانی شیفته مهندسی و موتوراسپورت بود؛ در فیات کنار ادواردو وبر کار کرد، موتورهایی در کنار آلفییری مازراتی ساخت و در نهایت در ۱۹۲۵ راهی پاریس شد. آنجا در سیمکا (Simca) که فیات‌ها را در فرانسه مونتاژ می‌کرد، به ریاست بخش مسابقات رسید و با تنظیمات درخشانش روی موتورهای فیات، در رویدادهای بزرگی چون بولدور و لومانز ۲۴ ساعت در دهه ۱۹۳۰ موفقیت‌هایی کسب کرد. توانایی او در بیرون کشیدن آخرین قطره از موتورهای ساده و ابتدایی فیات، لقب «جادوگر» را برایش به ارمغان آورد. گوردینی در سال ۱۹۵۱ از سیمکا جدا شد تا تیم Équipe Gordini را راه‌اندازی کند و بین ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۶ در فرمول یک رقابت کرد، هرچند بودجه اندک همواره مانع بزرگی بر سر راهش بود.
اما بزرگترین موفقیتش هنوز در راه بود. فرمول یک سرمایه‌هایش را خالی کرده بود و رنو در ۱۹۵۶ از او دعوت کرد تا از دوفین (Dauphine) سدان عقب‌موتوره یک ماشین عملکردی بسازد. نتیجه این همکاری، دوفین گوردینی بود؛ نخستین رنویی که نام این مهندس را یدک می‌کشید و در ۱۹۵۷ در نمایشگاه پاریس معرفی شد. با اینکه شتاب ۰ تا ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت آن حدود ۲۷ ثانیه طول می‌کشید، سال بعد برنده مطلق رالی مونت کارلو شد! پس از آن، رنو ۸ گوردینی در ۱۹۶۴ با چراغ‌های جلویی چهارگانه، رنگ آبی و دو خط سفید باریک، تبدیل به نماد اصلی گوردینی شد؛ ماشینی با ۹۵ اسب بخار قدرت (تقریباً دو برابر نسخه استاندارد) که جهان رالی را به تسخیر خود درآورد. این موفقیت به حدی بود که گوردینی در ۱۹۶۹ به طور کامل در رنو ادغام شد و تیم او در کارخانه ویری-شاتیون مستقر شد؛ جایی که بعدها خانه رنواسپورت شد.
گوردینی پس از آن نیز دست از کار نکشید؛ در طراحی موتور توربو V6 آلپاین-رنو A442-B که در ۱۹۷۸ لومانز را فتح کرد نقش داشت و یک سال بعد در سن ۷۹ سالگی درگذشت. نام او بعدها روی کلیوها و توینگوهای خفن اوایل دهه ۲۰۱۰ زنده شد و حالا، پس از سال‌ها سکوت، رنو با کانسپت جدید 8 Gordini بار دیگر شمشیر این جادوگر ایتالیایی را از رو بسته است تا یاد و خاطره مردی را که مسیر ماشین‌های سریع رنو را هموار کرد، زنده نگه دارد.
به نقل از ماشین باز : داستان گوردینی فقط یک روایت تاریخی جذاب نیست؛ بلکه درس بزرگی درباره قدرت «میراث برند» در صنعت خودروست. امروزه اکثر سازندگان درگیر موج برقی‌شدن و اتوماسیون هستند و ماشین‌های روح‌بخش و رانندگی‌محور کم‌کم در حال محو شدنند. در چنین فضایی، رنو با احیای نام گوردینی می‌خواهد به جهان یادآوری کند که هنوز همان روح شور و هیجان دیروز در رگ‌هایش جریان دارد.
نکته کلیدی این است: گوردینی نماد «درخشیدن با کم داشتن» بود. او با بودجه‌ای ناچیز و موتورهای ساده فیات، نتایجی می‌گرفت که رقبای میلیاردی‌اش حتی تصورش را نمی‌کردند. این دقیقاً همان روحیه‌ای است که آلپاین امروزی، رنواسپورت و تمام آن کلیوهای دیوانه‌وار و مگان‌های خفن از آن تغذیه کرده‌اند. وقتی رنو می‌گوید «بدون گوردینی این برند همین امروز نبود»، یک حقیقت تاریخی را بیان می‌کند، نه یک شعار تبلیغاتی صرف.
اما پرسش اساسی این است: آیا کانسپت جدید ۸ گوردینی صرفاً یک ادای احترام نمایشگاهی است، یا پیش‌درآمدی بر یک مدل تولیدی واقعی؟ با توجه به موفقیت آلپاین A110 و علاقه رنو به گسترش این زیربرند، به احتمال زیاد در سال‌های پیش رو شاهد یک هاچ‌بک اسپرت در اندازه‌های فشرده با نشان گوردینی خواهیم بود؛ ماشینی که می‌تواند رقیب مستقیم مینی کوپر جی‌پی یا پژو ۲۰۸ جی‌تی‌آی شود. ضمناً این احیا می‌تواند به رنو کمک کند در بازارهای نوظهور، از جمله بازار ایران که عشقی عمیق به ماشین‌های اسپرت خانوادگی دارد، حضور پررنگ‌تری پیدا کند.
در هر صورت، یکی از جذاب‌ترین میراث‌های صنعت خودرو دوباره جان گرفته و حالا باید دید آیا این جادوگر پیر می‌تواند بار دیگر عاشقان ماشین را در ثانیه‌های نخست میخکوب کند یا خیر.