مجله معتبر Autocar به‌صورت انحصاری گزارش داده است که داسیا آماده می‌شود تا مفهوم میکروکار جسورانه Hipster خود را از سال آینده در چین تولید کند و آن را در سال ۲۰۲۷ به‌عنوان رقیبی برای فیات Multiplina عرضه کند، با هدف قیمتی کمتر از ۱۰ هزار پوند (حدود ۹,۵۰۰ پوند در بریتانیا). هیپستر که سال گذشته به‌عنوان یک ماشین شهری الکتریکی چهار نفره و کوچک رونمایی شد، قرار است در دسته‌بندی quadricycle با مقررات L7e (مانند Silence S04 و فیات Multiplina) عرضه شود و در سبد محصولاتی داسیا زیر مدل Spring جدید قرار گیرد.
تغییرات مدیریتی مسیر پروژه هیپستر را تغییر داد. دنیس لوو (Denis Le Vot)، مدیرعامل سابق داسیا که در سپتامبر ۲۰۲۵ استعفا داد، در ابتدا هیپستر را جانشین طبیعی Spring می‌دید و قصد داشت آن را با قیمت هدف ۱۱,۲۰۰ پوند در اواخر ۲۰۲۶ عرضه کند. اما با وجود مخالفت لوو، لوکا ده میو (Luca de Meo)، مدیرعامل وقت گروه رنو، در اواخر ۲۰۲۴ تصمیم گرفت Spring نسل جدید بر اساس رنو Twingo بازمتولد شده و در اسلوونی ساخته شود. پس از آن، فابریس کامبولیو (Fabrice Cambolive) جایگزین لوو شد و تیم‌های داسیا را موظف کرد تا بررسی نسخه دو نفره با دسته سبک‌تر L6 را کنار نسخه چهار نفره L7e در نظر بگیرند و قیمت هدف را به‌طور قابل‌توجهی کاهش دهند.
تولید هیپستر در کارخانه eGT New Energy Automotive در شییان (Shiyan) چین انجام می‌شود، جایی که نسل اول Spring تا ژوئیه ۲۰۲۶ تولید می‌شد. فرانک ماروت (Frank Marotte)، معاون ارشد فروش جهانی داسیا، تأیید کرد که گروه رنو به دلیل هزینه‌های تولید رقابتی و قابلیت‌های نوآوری این سایت، می‌خواهد این کارخانه با ظرفیت تولید سالانه ۴۵ هزار خودرو را حفظ کند. تیم شییان همچنین در توسعه فنی خودرو شامل موتور، باتری و شاسی مشارکت دارد و در صورت امکان از قطعات Spring نسل قبلی برای به حداقل رساندن هزینه‌ها استفاده مجدد می‌شود.
دسته L7e محدودیت‌های فنی سخت‌گیرانه‌ای دارد: حداکثر وزن ۴۵۰ کیلوگرم (بدون باتری)، توان محدود به ۲۰ اسب بخار و حداکثر سرعت ۵۶ مایل بر ساعت. باتری نیز ظرفیت ۱۵ کیلووات ساعت خواهد داشت. دو چالش اصلی داسیا وزن و هزینه تولید است؛ استفاده از پنل‌های بدنه پلاستیکی (مانند آمی) راه‌حل ایده‌آلی است، اما دیوید دوران، مدیر طراحی داسیا، می‌گوید این پنل‌ها نسبت به فولادی گران‌تر هستند. نسخه نهایی هیپستر سال آینده معرفی می‌شود و اخیراً نقشه‌های ثبت اختراع طراحی آن را نشان می‌دهند که تا حد زیادی به مفهوم ۲۰۲۵ وفادار است: عرض ۱.۵۵ متر، ارتفاع ۱.۵۳ متر و طول ۳ متر، تقریباً همان اندازه آستین مینی اصلی. طراحی کلی تغییر زیادی نمی‌کند، اما سپرها، جلوپنجره و چراغ‌ها بازطراحی شده‌اند، پنجره‌های جلویی به دو بخش تقسیم شده‌اند (بخش پایینی همانند آمی به بالا تاشو می‌شود) و در عقب، درِ صندوق دو تکه مفهوم با یک درِ جانبی hinge مشابه لندرور دفندر جایگزین شده است.
به نقل از ماشین باز این خبر نشان‌دهنده یک تغییر استراتژیک مهم در گروه رنو و داسیا است. وقتی بسیاری از خودروسازان بزرگ اروپایی به دلیل حاشیه سود نازک از بازار خودروهای کوچک و ارزان الکتریکی عقب‌نشینی می‌کنند، داسیا مسیر متفاوتی را انتخاب می‌کند. این برند رومانیایی که اکنون به نماد «ارزش خرید» در اروپا تبدیل شده، می‌داند که بازار خودروهای شهری ارزان همچون تقاضای بزرگی دارد، به‌ویژه برای مشتریان جوان، خانوارهای دوم‌خودرویی و جابه‌جایی در شهرهای شلوغ.
جالب‌ترین بخش این پروژه، استفاده هوشمندانه از ظرفیت‌های چین است. در حالی که بسیاری از خودروسازان اروپایی تولید خود را از چین خارج می‌کنند، رنو کارخانه شییان را حفظ کرده و از تخصص مهندسان چینی در توسعه میکروکارهای ارزان (سگمنت A0) بهره می‌برد. استفاده مجدد از قطعات Spring قبلی، پلتفرم موجود و نیروی مهندسی مقرون‌به‌صرفه چین، راهی منطقی برای رسیدن به قیمت زیر ۱۰ هزار پوند است.
با این حال، چالش‌ها کم نیستند. محدودیت‌های دسته L7e (وزن ۴۵۰ کیلوگرم و توان ۲۰ اسب بخار) دست مهندسان را می‌بندد و رسیدن به کیفیت مطلوب در این قیمت، اصلاً ساده نیست. از سوی دیگر، رقابت در حال تشدید است: فیات با Multiplina در حال آمدن است و برندهای چینی ماشین‌های شهری ارزان خود را با سرعت به بازار می‌فرستند.
اگر داسیا بتواند وعده قیمت ۹,۵۰۰ پوند را محقق کند، هیپستر می‌تواند به یک محصول تعیین‌کننده تبدیل شود. اما فاکتور نهایی، کیفیت، ایمنی و تجربه رانندگی خواهد بود. اگر مشتریان احساس کنند بیش از حد فداکاری شده است، به سمت خودروهای دست دوم یا گزینه‌های ارزان چینی خواهند رفت. همچنین آینده تعرفه‌های گمرکی اتحادیه اروپا بر خودروهای چینی‌ساز، می‌تواند نقش مهمی در سرنوشت این پروژه ایفا کند.