رنو، خودروی کلاسیک و کلت‌محبوب «۸ گوردینی» را برای دوران جدید به یک کوپه برقیِ دو سرنشینِ خیره‌کننده تبدیل کرده و سرنخی از چهره مدل‌های تولیدی آینده خود به ما داده است. این خودروی مفهومی که بازطراحی مدل سدان محبوب رنو ۸ (معرفی‌شده در ۱۹۶۲) به شمار می‌رود، نخستین محصولی است که از استودیوی طراحی این شرکت فرانسوی بیرون آمده از زمانی که الکساندر مالوال سمت مدیر طراحی رنو را بر عهده گرفته است.
هدف از این پروژه، گرامیداشت نام گوردینی است؛ شرکت اسپرت و تنظیم‌کننده‌ای که با نسخه‌های تیونینگ‌شده رنو در مسابقات پیست و رالی به موفقیت‌های زیادی دست یافت و در نهایت در رنوسپورت (Renaultsport) ادغام شد. با وجود اینکه این مفهومی سرنخ‌هایی از طراحی مدل‌های آینده رنو در خود دارد، شرکت فرانسوی تأکید می‌کند که این خودرو یک پروژه یک‌بارمصرف است و در نهایت در موزه جدید شرکت در شهر فلین فرانسه — همان جایی که رنو ۸ در اصل تولید می‌شد — به نمایش گذاشته می‌شود.
رنو ۸ اصلی یک سدان چهار سرنشین با موتور عقب بود، اما مفهومی جدید یک کوپه دو سرنشین با طول ۴۱۲۰ میلی‌متر است؛ یعنی کمی بلندتر از کلئوی امروزی. این خودرو بر رینگ‌های ۱۹ اینچی جلو و ۲۰ اینچی عقب می‌نشیند و رنو می‌گوید یک موتور الکتریکی ۲۷۰ اسب بخاری آن را به حرکت درمی‌آورد. چراغ‌های گرد و مشخص مدل اصلی حفظ شده‌اند و تیم طراحی چراغ‌های اسپات پایین‌تری نیز افزوده که ادای دینی به میراث رالی گوردینی است. رنگ‌آمیزی نیز به سنن برند عمل‌گرا یعنی آبی و سفید کلاسیک همراه با راه‌راه مسابقه‌ای انجام شده است. در عقب، چراغ‌ها درون بدنه ادغام شده و هنگام خاموش بودن خودرو کاملاً نامرئی می‌شوند؛ تکنولوژی‌ای که رنو می‌گوید می‌تواند در مدل‌های تولیدی آینده هم استفاده شود. کابین نیز الهام‌گرفته از موتوراسپرت است: صندلی‌های باکت، داشبورد آلومینیومی با عقربه‌های دیجیتال گرد، کنسول مرکزی آلومینیومی پر از کلیدهای ضامنی و حتی یک صفحه پایین‌پای رالی در سمت سرنشین. رومان گاوَن، مدیر خودروهای مفهومی رنو، می‌گوید: «رنو ۸ اصلی خودروی بسیار فروتن، نوعی قهرمان طبقه کارگر بود. ما می‌خواستیم این صداقت را حفظ کنیم؛ این یک ماشین هزار اسب بخاری و عریض نیست، بلکه خودرویی است که به آن نزدیک می‌شوی و لبخند به لب می‌آورد. ما برای نصف ثانیه‌ای کم کردن از زمان دور در نوربورگ‌رینگ طراحی نمی‌کنیم؛ این ماشین سرگرم‌کننده، کوچک، چابک و سبک است.»
اما آیا نسخه تولیدی در راه است؟ گاوَن صراحتاً پاسخ می‌دهد: «خیر. امروز این تنها یک خودروی مفهومی است و آینده‌ای برایش نمی‌بینیم؛ هدف بیشتر جشن گرفتن گوردینی بود.» البته وقتی از احتمال تغییر این تصمیم بر اساس واکنش عمومی پرسیده می‌شود، با شیوه‌ای کنایه‌آمیز اضافه می‌کند: «من کسانی را می‌شناسم که می‌توانید به آن‌ها ایمیل بزنید!»
به نقل از ماشین باز — بازگشت گوردینی یکی از هوشمندانه‌ترین حرکات برند رنو در سال‌های اخیر محسوب می‌شود: استفاده از میراث تاریخی برای تعریف هویت برند در عصر برق. در حالی که بسیاری از خودروسازان در مسابقه اسب بخار و شتاب فرسایشی درگیرند، رنو تصمیم گرفته «سرگرمی» و «خوش‌قلبی» را به جای قدرت خام پیشه کند؛ پیامی که هم با ریشه‌های تاریخی برند هم‌خوانی دارد و هم در بازاری که مملو از شتاب‌کاری‌های یکنواخت است، متمایز به نظر می‌رسد. گوردینی که روزگار نماد موتوراسپرت فرانسوی بود و سرانجام در رنوسپورت و سپس آلپاین حلول کرد، اکنون به‌عنوان یک زیربرند عمل‌گرا احیا می‌شود. این احیا می‌تواند سه مسیر داشته باشد: نخست، تعریف زبان طراحی جدید رنو تحت مدیریت الکساندر مالوال، چرا که این مفهومی نخستین پروژه اوست و نشان می‌دهد او به دنبال تعادلی میان پویایی و پرخاشگری است؛ دوم، زمینه‌سازی برای یک اسپرت‌کار برقی تولیدی در آینده؛ و سوم، تثبیت جایگاه گوردینی به‌عنوان نشان اختصاصی مدل‌های پرفانکشن رنو. تکنولوژی «چراغ‌های ناپدیدشونده» عقب از آن دسته ایده‌هایی است که اکنون مهندسان برای قابل‌تولید کردن آن تلاش می‌کنند؛ همان‌طور که گاوَن می‌گوید، کار طراحان مطرح کردن ایده‌های دیوانه‌واری است که برای مهندسان مشکل بسازد! ماشین‌باز پیش‌بینی می‌کند اگر بازخورد عمومی به این مفهومی مثبت باشد، شاهد ظهور یک اسپرت‌کار برقی جمع‌وجور با نشان گوردینی تا اواسط دهه ۲۰۳۰ باشیم؛ خودرویی که می‌تواند جانشین معنوی کلئو RS شود و در رده‌ای پایین‌تر از آلپاین، روح اسپرت بودن رنو را زنده نگه دارد.