با کمتر از ۶۰ دستگاه باقیمانده از مدلهای سدان و استیشن در بریتانیا (از کل ۲۰۰ دستگاهی که در ابتدا به این کشور اختصاص داده شده بود)، ولوو ۸۵۰ T5-R مدل ۱۹۹۵ نیل کاتی یک ماشین واقعاً کمیاب است؛ کمیابی که با رنگ زرد کرمیاش که در زمان خودش بسیار پرطرفدار اما محدودتر بود، دوچندان شده است. نیل که در صنعت موتوراسپرت سرمایهگذاری میکند، حدود هفت سال است که مالک این استیشن پرقدرت است. او میگوید: «آن را از دوستی که نمایشگاه ماشین دارد خریدم. مدتها به دنبال یک T5-R استیشن با گیربکس دستی و رنگ زرد میگشتم. میدانستم پیدا کردنش آسان نیست، چون تعدادشان خیلی کم است، اما به عنوان یک طرفدار بزرگ مسابقات تورینگ، باید یکی داشتن و آماده بودم صبور باشم.»
با نگاه به مدلهای فعلی ولوو، باورش سخت است که این شرکت روزی T5-R را به دنیا عرضه کرد. این مدل بر پایه ۸۵۰ توربو ساخته شد و از موتور تقویتشده ۲.۳ لیتری پنج سیلندر ۲۰ سوپاپ با ۲۳۷ اسب بخار بهره میبرد. پورشه در توسعه موتور و گیربکس به ولوو کمک کرد، در حالی که خود ولوو تغییرات آیرودینامیکی مانند سپر جلویی با لبه برجسته، اسپویلر عقب و دامنهای جانبی را روی آن پیاده کرد. سدان خوب به نظر میرسید، اما استیشن باکسمانند آن بود که مردم میخواستند؛ به خصوص به خاطر تقریباً مضحک بودنش که حتی ریلهای سقف هم داشت. تقاضا زمانی بالا رفت که ولوو و TWR در سال قبل با یک ۸۵۰ استیشن Super Touring در مسابقات قهرمانی ماشینهای تورینگ بریتانیا (BTCC) به موفقیتهای قابل قبولی دست یافتند.
اشتیاق نیل به مسابقات در خانوادهاش ریشه دارد: دختر ۱۶ سالهاش امیلی در حال حاضر در مسابقات قهرمانی فرمول ۴ ایتالیا رقابت میکند. او میگوید: «او شروع واقعاً خوبی در این فصل داشت و در خاورمیانه بسیار خوب عمل کرد و روی سکو رفت. او کاملاً درگیر این کار است. خوشبختانه کارگاه خودم را دارم، پس میتوانیم از ماشینها مراقبت کنیم.» شبی که با او دیدار میکنیم، اسکات کالینژ، دوست نزدیک و مکانیک مورد اعتمادش هم همراه اوست؛ اسکات با ماشینی حتی کمیابتر از ولوو سر رسیده: یک مزدا RX-7 Spirit R که به طور گسترده به عنوان اوج نسل FD روتاری شناخته میشود.
نیل درباره رانندگی با ولوو میگوید: «راستش را بخواهید، وقتی اولش گرفتم، خیلی شیفتهاش نشدم. احساس میشد خیلی نرم و بیانعطاف است. سنگین هم هست، حدود ۱۷۰۰ کیلوگرم. امروزه ماشینهای ۵۰۰ اسبی به راحتی با این وزن کنار میآیند، اما این فقط ۲۵۰ اسب داشت. احساس کردم این پکیج نیاز به کمی دستکاری دارد و آدمها این کار را میکنند. ماشین من حالا با تغییرات سیستم هواساز و ریمپ، حدود ۳۵۰ اسب قدرت دارد. برای بهبود عملکرد هم زیرش چند بخش جدید گرفته - میلهای ضد غلت، بوشها و غیره. این تغییرات سواری ماشین را سختتر نکردهاند، بلکه رانندگی با آن را مدرنتر کردهاند. در جاده محکم است؛ تمام گوشههایش را حس میکنید و هر وقت دلتان بخواهد میتوانید فشارش دهید. آیا نگهش میدارم؟ میبینیم، مسابقات کسبوکار گرانی است...»
به نقل از ماشین باز
ولوو ۸۵۰ T5-R را میتوان یکی از جسورانهترین و در عین حال تاثیرگذارترین ماشینهای دهه ۱۹۹۰ دانست. در دورانی که ولوو به ساخت ماشینهای بیخطر و محتاط شهرت داشت، این مدل استثنایی نشان داد که یک برند سوئدی میتواند جهان اتومبیل را با یک استیشن خانگیِ مسابقهای شگفتزده کند. حضور پورشه در توسعه موتور و گیربکس و همکاری TWR در برنامه مسابقات، نشاندهنده جدیت این پروژه بود.
داستان نیل کاتی نشان میدهد که چگونه ماشینهای کلاسیک دهه نود میلادی به سرمایهگذاریهای جذاب و حتی ابزاری برای پیوند خانوادگی تبدیل شدهاند. دختر ۱۶ ساله او که در فرمول ۴ ایتالیا رقابت میکند، نمونهای از نسلی است که روغن موتور در رگهایش جریان دارد.
با توجه به روند بازار ماشینهای کلاسیک، پیشبینی میشود که T5-R با رنگ زرد کرمی و گیربکس دستی به یکی از سرمایهگذاریهای ارزشمند ماشینهای کلکسیونی تبدیل شود. کمتر از ۶۰ دستگاه باقیمانده در بریتانیا، این مدل را در زمره کمیابترین ماشینهای آن دوره قرار میدهد. ارتقای فنی انجام شده توسط نیل - افزایش توان به ۳۵۰ اسب بخار و بهبود سیستم تعلیق - نشان میدهد که صاحبان این ماشینها تمایل دارند آن را حفظ کنند اما با فناوری روز قابل رانندگی نگه دارند؛ ترکیب حفظ اصالت و کارایی مدرن که روندی رو به رشد در دنیای ماشینهای کلاسیک است.
علاوه بر این، موفقیت ۸۵۰ استیشن در مسابقات BTCC نقش مهمی در تغییر تصویر عمومی از ماشینهای استیشن ایفا کرد. قبل از آن، استیشنها به عنوان ماشینهای خانگی و خستهکننده شناخته میشدند، اما T5-R ثابت کرد که ماشین خانگی میتواند همسان با هیجان و سرعت باشد. این میراث امروز در مدلهایی مانند ولوو V60 و V90 ادامه دارد که همچنان روح تندر T5-R را در خود حمل میکنند.