اگر در حال تعویض ماشین شرکتی خود با یک خودروی برقی (EV) یا پلاگین هیبریدی (PHEV) هستید، داشتن یک شارژر خانگی قدمی مهم برای راحت‌تر کردن زندگی شماست. یک شارژر دیواری (Wallbox) از پارکینگ یا گاراژ شما یک ایستگاه سوخت شخصی می‌سازد؛ جایی که ماشینتان بیشترین زمان را در آن می‌ایستد. کافی است شب‌ها پس از بازگشت از کار ماشین را متصل کنید تا صبح با باتری پر بیدار شوید. خبر بهتر این که برای نصب شارژرهای خانگی کمک‌هزینه‌های مالی وجود دارد و سیستمی ساده برای بازپرداخت هزینه برق مصرفی در سفرهای کاری نیز در نظر گرفته شده است.
نصب شارژر در خانه‌های قدیمی توسط برق‌کاران به یک کار روتین تبدیل شده و شرکت‌های لیزینگ معمولاً آن را مانند یک آپشن اضافی به ماشین می‌چسبانند که می‌تواند توسط کارفرما پرداخت شود. رانندگانی که حداقل شش ماه از یک خودروی برقی یا پلاگین استفاده می‌کنند می‌توانند تا ۷۵ درصد هزینه شارژر و نصب آن را (تا سقف ۵۰۰ پوند) مطالبه کنند؛ اما این کمک‌هزینه تنها برای آپارتمان‌ها، خانه‌های اجاره‌ای و ملک‌های بدون پارکینگ اختصاصی در نظر گرفته شده است. اگر خانه ویلایی با پارکینگ دارید، باید کل هزینه را خودتان بپردازید. البته شارژرهای تأمین‌شده توسط کارفرما ممکن است مشمول طرح کمک‌هزینه محل کار شوند و جالب این‌جا است که تجهیزات شارژر خانگی به عنوان مزایای مشمول مالیات محسوب نمی‌شوند.
برای نصب شارژر در پارکینگ اختصاصی نیازی به مجوز معمول نیست، اما اگر در آپارتمان زندگی می‌کنید باید از مالک اجازه بگیرید. نصب در خیابان نیز کمی پیچیده‌تر است و قوانین شهرداری‌ها برای عبور کابل از پیاده‌رو متفاوت است. در مورد هزینه‌ها نیز، اداره مالیات برق را به عنوان سوخت نمی‌شناسد و تفکیک هزینه سفرهای کاری از قبض خانگی دشوار است. ساده‌ترین راه استفاده از نرخ‌های مصوب است؛ رانندگان خودروهای برقی می‌توانند به ازای هر مایل ۷ پنس برای انرژی خانگی و ۱۵ پنس برای شارژرهای عمومی دریافت کنند. شارژرهای جدید دارای اتصال داده هستند که استفاده از آن‌ها را ثبت می‌کند و این امکان را فراهم می‌کند تا در آینده به سیستم حقوق و دستمزد متصل شوند.
به نقل از ماشین بازرشد روزافزون استفاده از خودروهای برقی در ناوگان شرکت‌ها، تحولی بزرگ در صنعت حمل‌ونقل است، اما این مقاله نشان می‌دهد که چالش‌های پشت پرده فراتر از خود ماشین‌هاست. در واقع، گلوگاه اصلی توسعه این خودروها، زیرساخت‌های شارژ و پیچیدگی‌های اداری پیرامون آن‌هاست. موضوع کمک‌هزینه ۵۰۰ پوندی جالب توجه است؛ چرا که دولت‌ها تلاش می‌کنند با هدف‌گیری دقیق (مانند آپارتمان‌نشینان)، بودجه را بهینه مدیریت کنند. اما این رویه می‌تواند برای رانندگانی که در خانه‌های ویلایی زندگی می‌کنند ناامیدکننده باشد و نشان‌دهنده یک دوگانگی در سیاست‌گذاری است؛ در حالی که استفاده از خودروهای برقی باید برای همه تشویق شود، پاداش مالی تنها به بخش خاصی از جامعه تعلق می‌گیرد.
از سوی دیگر، مسئله مالیات و بازپرداخت هزینه‌ها نشان می‌دهد که قوانین سنتی هنوز با تکنولوژی جدید همگام نشده‌اند. عدم تفکیک دقیق برق خانگی از برق مصرفی ماشین، یک چالش بزرگ برای حسابداران و کارفرمایان است. راه‌حل موقتی استفاده از نرخ‌های ثابت هر مایل است، اما همان‌طور که اشاره شد، شارژرهای هوشمند با قابلیت ثبت داده‌ها، دروازه‌ای به سوی یکپارچگی کامل با سیستم‌های حقوق و دستمزد هستند. این روند در آینده به سیستم‌های هوشمندتری ختم می‌شود که شارژ ماشین را بر اساس نوسانات شبکه برق مدیریت کرده و هزینه‌ها را به‌طور خودکار و بی‌دردسر محاسبه می‌کنند. ماشین باز معتقد است: موفقیت در گذار به خودروهای برقی شرکتی، تنها به باتری‌های بهتر و شارژ سریع‌تر بستگی ندارد؛ بلکه نیازمند یک زیرساخت مالی و قانونی شفاف، سریع و کاربرپسند است. در غیر این صورت، جذابیت صرفه‌جویی در هزینه‌های سوخت می‌تواند به سرعت در دل پیچیدگی‌های اداری و مالیاتی گم شود.