در سال ۲۰۱۷، نسل پنجم سئات ایبیزا به عنوان یکی از پیشگامان بازار سوپرمینی‌ها معرفی شد؛ زمانی که فورد فیستا رقیب اصلی آن به شمار می‌رفت و تنها چند خودروی الکتریکی در بازار وجود داشتند. حالا پس از گذشت سال‌ها، صنعت خودرو به طور کامل تغییر کرده است، اما ایبیزا با همان طراحی آشنا و تغییرات جزئی در جلوپنجره و کابین، همچنان یکی از برترین گزینه‌های بازار باقی مانده است. این تست بلندمدت در واقع نگاهی است به خودرویی که نشان می‌دهد چرا سئات روزگاری حسادت برندهای دیگر را برمی‌انگیخت و اکنون در آستانه بازنشستگی کامل قرار دارد.
مدل مورد آزمایش، نسخه ۱.۰ لیتری توربوی ۱۱۳ اسب بخاری مجهز به گیربکس اتوماتیک هفت سرعته دوکلاچ (DSG) و در تریم برتر FR Sport است. یکی از جذاب‌ترین ویژگی‌های این خودرو برای بسیاری از رانندگان، حفظ دکمه‌های فیزیکی در کابین است؛ در حالی که بسیاری از خودروهای مدرن تمام کنترل‌ها را به صفحه نمایش منتقل کرده‌اند، ایبیزا به سادگی و کاربری آسان خود پایبند مانده است. شاسی پویا و فرمان دقیق این خودرو، رانندگی با آن را به تجربه‌ای شگفت‌انگیز تبدیل می‌کند.
در طول ۱۰ هزار مایل استفاده، ایبیزا نه تنها در مسیرهای شهری، بلکه در سفرهای طولانی و اتوبان نیز عملکرد قابل قبولی ارائه داد. اگرچه مصرف سوخت آن در حدود ۴۰ تا ۴۵ مایل بر گالن بود، اما فضای داخلی جادار، صندلی‌های راحت و سیستم صوتی ارتقا یافته، کاستی‌های آن را پوشش می‌داد. این خودرو حتی در جابجایی مبلمان بزرگ نیز کارایی خود را به اثبات رساند و نشان داد که یک سوپرمینی می‌تواند فراتر از یک ماشین خرید روزمره عمل کند.
با توجه به برنامه‌های گروه فولکس‌واگن برای بازنشستگی برند سئات تا پایان این دهه، این تست به نوعی آخرین گزارش درباره زندگی با یک سئات است. ایبیزا نماد سادگی قدیم در دنیای خودروهای سنگین، پیچیده و برقی امروز است؛ ماشینی که شاید بسیاری از ما آن را با پول خودمان می‌خریم و تا آخرین لحظه نگه می‌داریم.
به نقل از ماشین باز
تجربه ۱۰ هزار مایلی سئات ایبیزا تنها یک تست درایو ساده نیست، بلکه مرثیه‌ای برای دوران طلایی سوپرمینی‌هاست. در دنیایی که خودروسازان با سرعتی بی‌سابقه به سوی برقی‌سازی و دیجیتالی‌سازی می‌شتابند، ایبیزا یادآور مزایای سادگی است: وزن سبک، موتورهای احتراقی فشرده و از همه مهم‌تر، دکمه‌های فیزیکی که کنترل کامل را به راننده بازمی‌گردانند. این خودرو ثابت می‌کند که نیازی به هزاران امکانات پیچیده و سیستم‌های ADAS خسته‌کننده نیست تا رانندگی لذت‌بخش باشد. با این حال، واقعیت بازار تلخ‌تر است. حاشیه سود کم در خودروهای کوچک و استراتژی گروه فولکس‌واگن برای تمرکز بر برندهای لوکس‌تر و کراس‌اورهای پرفروش، احتمالاً نسل فعلی ایبیزا را به یکی از آخرین نمونه‌های این کلاس تبدیل می‌کند. بازار خودروهای جمع‌وجور همواره میدان نبرد جذابی بوده است، اما افزایش هزینه‌های تحقیق و توسعه، خودروسازان را وادار کرده تا سرمایه خود را صرف محصولات بزرگ‌تر کنند. در این میان، ایبیزا نشان داد که چابکی و سبکی، نیازی به قیمت‌های نجومی ندارد. ماشین باز معتقد است اگرچه آینده متعلق به خودروهای الکتریکی است، اما صنعت باید از حذف کامل شخصیت و سادگی درس بگیرد. ایبیزا ممکن است به زودی ناپدید شود، اما میراث آن به عنوان ماشینی که بهای منطقی، پویایی بی‌نظیر و کارایی روزمره را ترکیب کرد، برای مدت‌ها در یادها خواهد ماند. شاید این پایان مسیر برای برند سئات باشد، اما لزوماً پایان راه برای ایده اتومبیل ساده و کوچک نیست.