گیربکس دستی این روزها در دنیای خودروهای اسپرت تجربه‌ای شبیه به صفحات وینیل را سپری می‌کند؛ یعنی حال‌وهوای یک کالای در حال انقراض که حالا به خاطر کمیابی‌اش بیشتر هم می‌درخشد. فراری ۱۲سیلیندری مانواله و مک‌لارن McL 6GT دقیقاً به همین دلیل توجه‌ها را به خود جلب کرده‌اند. با این حال، در میان گیربکس‌های اتوماتیک سریع و بهینه‌ی امروز، هنوز هم گروهی از پافشاران وجود دارند که حاضرند پول زیادی بابت یک گیربکس دستی در یک خودروی اسپرت گران‌قیمت پرداخت کنند.
اما حقیقت این است که برای اکثر مردم، گیربکس اتوماتیک دیگر نه‌تنها جایگزینی آسان و قابل‌قبول، بلکه انتخاب بهتری هم است. برای رانندگانی که بیشتر در سرعت‌های عادی رانندگی می‌کنند، اتوماتیک روان‌تر است و برای کسانی که در پیست به دنبال حداکثر عملکرد هستند، سریع‌تر. به این ترتیب تنها بخش کوچکی از علاقه‌مندان باقی می‌مانند – همان خالص‌گرایان رانندگی که می‌خواهند خودشان دنده عوض کنند. ماشین‌هایی مثل کاترهام، آریل و پورشه ۹۱۱ GT3 تورینگ برای همین افراد ساخته می‌شوند.
اما ماجرا در بخش‌های دیگر بازار کدرتر می‌شود. مورگان روی مدل پلاس فور گیربکس دستی ارائه می‌دهد، اما به گفته یکی از فعالان صنعت: «همه می‌گویند می‌خواهندش، اما هیچکسش نمی‌خرد.» در بازار خودروهای خانوادگی هم کار از این هم خطرناک‌تر است؛ نسل جدید در حال رانندگی با اتوماتیک هستند و حتی بحث اعطای گواهینامه رانندگی دستی هم زیر سؤال رفته، چون ماشین‌های الکتریکی گیربکس دستی ندارند.
با این وجود، شاید همین زمان، بهترین زمان برای ورود نوبل M500 باشد؛ یک ماشین اسپرت بریتانیایی با موتور وسط و تولید محدود که تنها با گیربکس دستی عرضه می‌شود. این خودرو با شاسی فولادی، موتور شش‌سیلندر ۳.۵ لیتری فورد و گیربکس شش‌سرعته گرازیانو (مشابه آئودی R8)، خود را بی‌پرده به کسانی نشانه می‌گیرد که نمی‌خواهند کمک‌راننده زیادی داشته باشند. شاید گیربکس دستی یک کالای خاص و کمیاب باشد، اما مثل وینیل، طرفداران بسیار مشتاقی دارد.
به نقل از ماشین باز داستان گیربکس دستی در واقع تقابل احساسات با واقعیت بازار است. از یک سو، خودروسازان بزرگی مثل فراری و مک‌لارن با ارائه نسخه‌های دستی تلاش می‌کنند بخشی از اصالت و هیجان رانندگی را زنده نگه دارند؛ نمادی که حالا به یک امتیاز لوکس و کمیاب تبدیل شده است. از سوی دیگر، داده‌های فروش نشان می‌دهد اکثریت مشتریان حتی در بازار خودروهای اسپرت هم اتوماتیک را انتخاب می‌کنند، چون عملکرد، راحتی و سرعت بیشتری ارائه می‌دهد. نکته کلیدی این است که گیربکس دستی دیگر یک گزینه کاربردی نیست، بلکه یک تجربه تخصصی برای خالص‌گرایان است؛ درست مثل صفحات وینیل در برابر اسپاتیفای. برندهای نیچ مثل نوبل، کاترهام و آریل دقیقاً روی همین بازار کوچک اما وفادار حساب باز کرده‌اند و گیربکس دستی برایشان تضمین فروش است، نه محدودیت. همزمان با گسترش خودروهای الکتریکی که اساساً گیربکس چندسرعته معمولی ندارند و تغییر نسل رانندگان، به زودی ممکن است حتی گواهینامه رانندگی دستی هم موضوعیت خود را از دست بدهد. پیش‌بینی ماشین باز این است که گیربکس دستی نمی‌میرد، بلکه به یک سرگرمی تخصصی بدل می‌شود؛ آینده‌اش نه در بازار انبوه، بلکه در دست چند هزار علاقه‌مند واقعی نهفته است.