وقتی در سال ۲۰۱۷ برای رونمایی از نسل پنجم سئات ایبیزا به بارسلونا رفتم، صنعت خودرو دنیای دیگری بود. اما حالا پس از گذشت سال‌ها و با وجود فیس‌لیفت‌های متوالی، این ایبیزا تقریباً همان ماشینی است که در ۲۰۱۷ دیدم؛ شاید جلوپنجره کمی پررنگ‌تر و کابین مدرن‌تر شده باشد، اما در کل چیزی تغییر نکرده است. این در حالی است که برند سئات در آستانه بازنشستگی کامل تا پایان این دهه قرار دارد و این می‌تواند یکی از آخرین گزارش‌های ما درباره زندگی با یک سئات باشد. با این حال، این ایبیزای فیس‌لیفت‌شده همچنان یک «ماشین جدید» است و جای بحث زیادی دارد.
نسخه مورد تست ما، مدل FR Sport با موتور ۱.۰ لیتری توربوی ۳ سیلندر با قدرت ۱۱۳ اسب بخار و گیربکس ۷ سرعته DSG است. ترکیبی که برای یک سوپرمینی اسپرت، کاملاً منطقی و البته جذاب است. چیزهایی که این ماشین را برای من خاص می‌کند، دلبستگی به سادگی‌های قدیمی است: داشبورد پر از دکمه‌های فیزیکی برای کنترل تهویه و سیستم صوتی، به جای تاچ‌اسکرین‌های پیچیده و خسته‌کننده. شاسی این ماشین پویایی طبیعی و فرمان مستقیمی دارد که رانندگی با آن را به یک تجربه لذت‌بخش، شبیه به یک مینی کوپر ارزان‌تر، تبدیل می‌کند.
البته زندگی با ایبیزا بی‌نقص نبوده. سیستم استارت-اتوماتیک (Stop-Start) گاهی در لحظه درجا زدن دوباره موتور را خاموش می‌کند و صدای موتور هنگام روشن شدن مجدد چندان خوشایند نیست. مصرف سوخت نیز در حد ۴۰ تا ۴۵ مایل بر گالن ثابت مانده که برای یک سوپرمینی مدرن عدد چشمگیری نیست. اما در مقابل، فضای کابین به طرز شگفت‌انگیزی جادار است به طوری که چهار بزرگسال به راحتی در آن جا می‌گیرند و صندوق عقب آن برای جابجایی مبلمان بلندپایه مثل کشوهای ایکیا کاملاً کاربردی است. سیستم اطلاعات سرگرمی نیز در طول تست با وجود یک باگ کوچک در آپدیت نرم‌افزار، عملکرد قابل قبولی داشت.
در نهایت، پس از پوشش ۱۰ هزار مایل، می‌توان گفت ایبیزا نمادی از «سادگی قدیمی» است که این روزها کمتر پیدا می‌شود. ماشین‌های سبک، کم‌جنگل‌افزار (ADAS) و کاملاً احتراقی در حال انقراض هستند. اگرچه برند سئات در آستانه خداحافظی با بازار است، اما این ایبیزا نشان داد که همچنان یک ماشین برنده است؛ به قدری که اگر روزی مجبور شوم ماشین شخصی بخرم، شاید همان را انتخاب کنم و تا آخر عمر با آن رانندگی کنم.