این روزها مسافت‌های طولانی را با خودروی آزمایشی بلندمدت اسکودا کادیاک vRS خود طی کرده‌ام و باید اعتراف کنم که این ماشین در این کار بی‌نظیر است. اسکودا همیشه از اهمیت مدل‌هایی مثل اکتاویا و سوپرب برای کاربران پربازدیدش می‌گوید و دوست دارد خود را قهرمان رانندگان سنتی سدان، هاچبک و استیشن بداند؛ کسانی که روزگاری نماینده فروش بودند تا اینکه ایمیل و تماس تصویری، دوران چاپگرها را به پایان رساند. اما ویژگی‌هایی که آن ماشین‌های سگمنت D را برای رانندگی در مسافت‌های طولانی جذاب می‌کرد، در کادیاکِ با ارتفاع بیشتر هم همچنان سر جای خودش است؛ حتی در نسخه‌ای با صندلی‌های اسپرت‌تر و نیت ظاهراً پرشتاب‌تر. فرمان پایدار و آرام، جهت‌گیری بسیار باثبات، دیدی بهتر از هر سدانی (البته به ضرر کسانی که پشت سرش رانندگی می‌کنند، که در دنیای کراس‌ورها عادت شده)، و تعلیقی نسبتاً مطیع به جز لرزش‌های گاه‌وبیگاه ناشی از ترکیب چرخ و لاستیک بزرگش.
موتور ۲۶۱ اسب بخاری این ماشین که از گلف GTI فولکسواگن گرفته شده، پیش‌رویی فراوانی دارد و به‌راحتی روی اتوبان مستقر می‌شود. اگر صدای موتور کمی خشن به نظرتان می‌رسد، باید بدانید که بخشی از این صدا مصنوعی است و می‌توانید آن را خاموش کنید تا هول و ولوی کمتری داشته باشید. مصرف سوخت ترکیبی حدود ۳۵ مایل بر گالن برای ماشینی با این اندازه و عملکرد مناسب است؛ با یک باک کامل هم حدود ۴۵۰ مایل راه می‌روم. اگرچه یک موتور دیزلی شاید بهتر بود و در نسخه برقی هم بخشی از انرژی از سوختی در جای دیگر سوخته می‌آمد، اما برای کسانی که احتراق در محل را ترجیح می‌دهند و مسافت‌های عظیم می‌روند، همین نسخه جواب می‌دهد.
اما کاستی‌ها هم وجود دارد. گیربکس دوکلاچه DSG در حالت D گاهی کُند و بی‌روح انتخاب می‌کند، بهتر است آن را در حالت S بیندازید، هرچند در اتوبان دوباره D آرام‌تر است. کادیاک مثل خیلی از ماشین‌ها سرعت کروز خاص خودش را دارد که با کمال تعجب کمی بالاتر از حد اتوبانی است؛ پس باید به دنبال بهانه‌ای برای بردنش به آلمان بدون محدودیت سرعت بگردم! صندلی‌های جلوی برقی فوق‌العاده‌اند اما برای سرنشینان عقب چندان جالب نیستند؛ پسر ۲۰ ساله و قدبلندم در صندلی عقب از دیدن ضعیف و احساس کلافگی شکایت داشت، پس اگر بچه‌هایی دارید که برای جلوگیری از حالت تهوع نیاز به دید جلو دارند، این نکته را در نظر بگیرید. در نهایت، چرخ‌ها در برابر ساییده شدن به جدول بسیار حساس‌اند، همان‌طور که در یک سفر صبحگاهی خسته‌کننده به گودوود با کمال میل تجربه کردم! خوشبختانه رنگ متالیک Bronx Gold کثیفی را چندان نشان نمی‌دهد و چون هنوز مجاز به استفاده از شلنگ آب نیستم، اشتباهم فعلاً مخفی می‌ماند.