بنتلی رویکردی بسیار منعطف‌تر و چابک‌تر را در مسیر برقی‌سازی اتخاذ کرده و برنامه پیشین خود برای تمام‌برقی شدن تا سال ۲۰۳۰ را کنار گذاشته است. این شرکت در سال ۲۰۲۰ اعلام کرده بود که تا پایان این دهه با تمام مدل‌های درون‌سوز خداحافظی می‌کند، اما با افت تقاضا برای خودروهای برقی لوکس و سست شدن قوانین فروش خودروهای درون‌سوز، هم از عرضه برقی «تورکال» یک سال عقب‌تر افتاد و هم توسعه طیف جدیدی از هیبریدی‌های پلاگین را کلید زد.
اکنون انتظار نمی‌رود بنتلی مدل دیگری را بر روی پلتفرم PPE (مشتق شده از پورشه) که تورکال بر آن ساخته می‌شود، عرضه کند؛ نخستین خودروی برقی بعد از تورکال احتمالاً پس از ۲۰۳۰ و بر پایه نسخه‌ای از معماری SSP نسل بعدی گروه فولکس‌واگن به بازار خواهد آمد. فرانک-اشتفان والیس، مدیرعامل بنتلی، در حاشیه رویداد پیش‌نمایش تورکال به مجله اتوکار گفت که استراتژی پیشین دیگر با نحوه تحول بازار خودرو در دهه ۲۰۲۰ هماهنگ نیست.
والیس با تأکید بر اینکه بنتلی زمان‌بندی جدیدی برای تمام‌برقی شدن تعیین نکرده است، گفت: «در گذشته برنامه‌ای ده‌ساله تدوین می‌کردید و طبق آن جلو می‌رفتید، اما دیگر این‌طور نیست. ما در بخش تولید در تلاشیم خودروهای برقی و هیبریدی پلاگین را در یک خط تولید کنار هم بسازیم تا انعطاف کامل داشته باشیم. این برنامه‌ریزی قابل پیش‌بینی برای همیشه از بین رفته و فکر نمی‌کنم بازگردد.» او همچنین اعلام کرد زمان توسعه مدل‌های جدید به ۴۸ ماه کاهش یافته و هدف رساندن آن به ۳۶ ماه است.
ادامه ارائه ترکیبی از نیروگاه‌های مختلف، محور این انعطاف‌پذیری است؛ اما والیس نسخه هیبریدی تورکال را منتفی دانست؛ هم به دلیل اختصاصی بودن پلتفرم این مدل به خودروهای برقی و هم برای جلوگیری از همپوشانی با بنتیگای که کمی بزرگ‌تر است، چنانچه گفت: «دوست دارم هر محصول هویت مجزای خودش را داشته باشد.»
به نقل از ماشین باز این تغییر مسیر نشان می‌دهد که حتی ثروتمندترین و قدرتمندترین برندهای خودرو نیز در برابر نوسانات بازار و قوانین ایمن نیستند. افت تقاضا برای خودروهای برقی گران‌قیمت، به‌ویژه در بازارهای کلیدی اروپا و چین، همراه با تردید روزافزون قانون‌گذاران در مورد ممنوعیت فروش خودروهای درون‌سوز، بنتلی را وادار کرده است تا به جای تعهد به یک مسیر زمانی صلب، روی انعطاف‌پذیری استراتژیک حساب کند. این تصمیم در واقع تأییدی است بر اینکه تحول برقی خودرو، آن‌گونه که در ابتدای دهه تصور می‌شد، نه سریع و نه خطی خواهد بود. کوتاه شدن چرخه توسعه محصول از ۴۸ به ۳۶ ماه نیز نشانگر آن است که بنتلی می‌خواهد از نظر عملیاتی به چابکی برادران گروه فولکس‌واگن نزدیک شود تا سریع‌تر به تغییرات واکنش نشان دهد. ساخت همزمان برقی‌ها و هیبریدی‌های پلاگین در یک خط تولید، ریسک سرمایه‌گذاری سنگین روی یک تکنولوژی را به شدت کاهش می‌دهد و در عین حال به برند اجازه می‌دهد سودآور‌ترین بخش بازار یعنی خودروهای درون‌سوز و هیبریدی را تا زمان بلوغ کامل تقاضا برای برقی نگه دارد. تصمیم مبنی بر برقی نگه‌داشتن انحصاری تورکال نیز کاملاً منطقی است؛ چرا که عرضه نسخه هیبریدی آن با بنتیگای همپوشانی ایجاد کرده و هویت محصول را تضعیف می‌کرد. پیش‌بینی ماشین‌باز این است که هیبریدی‌های پلاگین در نیمه دوم این دهه ستون فقرات فروش بنتلی را تشکیل خواهند داد و پس از تورکال، نخستین خودروی برقی کاملاً جدید این برند با تاخیر و بر روی پلتفرم SSP پس از ۲۰۳۰ عرضه خواهد شد. در کنار این موارد، احتمالاً شاهد خواهیم بود که بنتلی رویکرد به اصطلاح «چند نیروگاهی» خود را حتی فراتر از سال ۲۰۳۰ نیز ادامه دهد، مگر آنکه تقاضا برای برقی‌ها به طور ناگهانی جهش پیدا کند.