رفیق قدیمی‌ام که خود را فیلسوفِ پترول‌هد می‌داند، معتقد است طرفداران ماشین به سه دسته تقسیم می‌شوند: عاشق موتور، عاشق طراحی و عاشق شاسی. من همیشه آدم شاسی بوده‌ام؛ یعنی از حس کردنِ کار ماشین زیر بدنم بیشتر از صدای موتور یا توجیهات فکریِ طراحی لذت می‌برم. البته همه‌چیز نسبی است، اما آنچه بارها مرا به خنده انداخته، اغلب رفتار روی جاده بوده است: یک چرخش نرم و دقیق، یا فرود آمدن مخملی‌ای که انگار فیزیک را دور می‌زند.
امروز طرفداران موتور بیشترین آسیب را دیده‌اند. اگر ماشین اسپرتی با موتور تنفسی و گیربکس دستی می‌خواهید، یا باید بسیار ثروتمند باشید و یک نسخه ویژه بخرید، یا یک پورشه 911 GT3 سفارش دهید، یا بسنده کنید به مازدا MX-5؛ چون تقریباً همه‌چیز اتوماتیک، توربوشارژ یا کاملاً برقی شده است. طرفداران طراحی هم از هجوم شاسی‌بلندها و شباهت بیشتر ماشین‌ها به یکدیگر ناراحت‌اند. پس دستِ باقی‌مانده، یعنی آدم‌های شاسی، تا حدودی در امان بوده‌اند.
تا اینکه هفته پیش با یک GT3 RS از نسل 997 راندم. صدای غرش‌گر موتور Mezger، آن هم از ۴۵۰۰ دور به بعد، بی‌نظیر بود و ظاهر دیوانه‌وهراس اما کوچک و مرتبش را هم باید دوست داشت. با این حال، نقطه اوج این پکیج، تعادل جادویی بین چسبندگی و لیزخوردن است. این ماشین درست مثل داستان گلدیلاکس است: نه زیاد چسبیده و نه بی‌محابا می‌چرخد. می‌توانید با گاز یا ترمز ماشین را هدایت کنید، بدون اینکه حس کنید در حال تقلا با یک ماشین بی‌اعتمادساز هستید.
مشکل ماشین‌های مدرنِ جدی این است که بیش از حد چسبندگی دارند. قطعات پهن‌تر، ترکیب لاستیک‌های مؤثرتر و شاسی‌های پهن‌تر باعث شده‌اند ماشین‌های امروزی برای سرگرم کردن در جاده بیش از حد تکامل یافته باشند. حتی قدرت و گشتاور زیاد هم تنها در پیست یا در یک پیچ کاملاً دید خوب معنی پیدا می‌کند. در غیر این صورت، برای زنده کردن ماشین به سرعت و اینرسی زیاد نیاز است یا باید با خشونت گاز بدهید. به همین دلیل، شاید روزی به جای آفتاب برای یک روز رانندگی دلچسب، برای باریدن باران دعا کنیم.
به نقل از ماشین باز
این گزارش تنها یک یادآوری نوستالژیک نیست؛ بلکه یادآور می‌شود که لذت واقعی رانندگی در تعادل، سبکی و پاسخ‌گویی شاسی نهفته است. 997 GT3 RS نشان می‌دهد یک ماشین می‌تواند در عین حال که روی جاده جدی و سریع است، همچنان شفاف، رحمت‌پذیر و بازیگوش باشد. در دنیایی که ماشین‌های جدید با کمک فناوری‌های گسترده، لاستیک‌های پهن و تنظیمات پیست‌محور تولید می‌شوند، این تعادل به یک ویژگی کمیاب تبدیل شده است.
صنعت خودرو در تلاش است تا با قدرت بیشتر، دیفرانسیل‌های هوشمندتر و سیستم‌های الکترونیکی پیشرفته، جایگزینی برای این حس ایجاد کند، اما این موارد اغلب نیاز به سرعت بالا و مهارت پیست دارند. خلاف آن، 997 RS در سرعت‌های جاده‌ای هم شفافیت و ارتباط راننده را حفظ می‌کند. این موضوع می‌تواند قیمت و جذابیت این نسل از GT3 را به‌عنوان خودروی کلکسیونی و حتی الهام‌بخش سازندگان در آینده بیشتر کند. شاید زمان آن فرارسیده که تولیدکنندگان به جای افزایش چسبندگی، به دنبال بازگرداندن قابلیت لمس و تعادل آنالوگ باشند.