وقتی در سال ۲۰۱۷ نسل پنجم سئات ایبیزا معرفی شد، صنعت خودروسازی دنیای کاملاً متفاوتی داشت؛ اما امروز و پس از سال‌ها، این مدل با وجود تغییرات کوچک همچنان در بازار باقی مانده است. در حالی که گروه فولکس‌واگن تصمیم گرفته تا پایان این دهنده برند سئات را کاملاً بازنشست کند، ما یک مدل تازه به‌روزرسانی‌شده ایبیزا با موتور ۱.۰ لیتری توربو ۱۱۳ اسب بخاری و گیربکس اتوماتیک DSG را برای یک آزمایش بلندمدت ۱۰ هزار مایلی انتخاب کردیم تا شاید آخرین بار باشد که با یک سئات زندگی می‌کنیم.
این ایبیزا در کنار طراحی جذاب و اسپرت خود،仍旧 بر اساس سادگی‌های قدیمی بنا شده است. داخل کابین پر از دکمه‌های فیزیکی است و برخلاف بسیاری از خودروهای مدرن، کنترل تمام امکانات از جمله تهویه و حالت‌های رانندگی به‌سادگی در دسترس است. موتور سه‌سیلندرش شاید قدرت وحشتناکی نداشته باشد، اما به لطف وزن سبک خودرو، شاسی پویا و فرمان مستقیم، تجربه رانندگی بسیار لذت‌بخشی ارائه می‌دهد که یادآور مینی کوپر با قیمتی بسیار پایین‌تر است.
در طول این ۱۰ هزار مایل، ایبیزا نه‌تنها در ترافیک‌های سنگین و سفرهای جاده‌ای عملکرد درخشانی داشت، بلکه از نظر کاربردی هم غافلگیرکننده بود؛ جایی که توانست یک کمد بزرگ ایکیا و وسایل نقلیه سنگین را بدون نیاز به ون جابجا کند. البته مشکلات کوچکی مثل نرم‌افزار نمایشگر، سیستم استارت-توقف آزاردهنده و مصرف سوخت نسبتاً بالای ۴۰ مایل بر گالن هم وجود داشت، اما چیزی از جذابیت این خودرو نکاست.
در نهایت، ایبیزا نسل پنجم بیش از یک سوپرمینی ساده است؛ او آخرین نماد از دوران طلایی خودروهای کوچک، سبک و بنزینی است که پیش از تهاجم تکنولوژی‌های پیچیده و الکتریکی ساخته شدند. این خودرو آن‌قدر دوست‌داشتنی و کاربردی است که اگر قرار بود با پول خودم ماشین بخرم، قطعا یکی از گزینه‌های اصلی من می‌شد.